શું દરેક વસ્તુ પહેલેથી જ નિશ્ચિત થયેલી હોય છે કે પછી આપણને ઈચ્છા-સ્વાતંત્ર્ય જેવું પણ કશું હોય છે? આખરે, જો દરેક વસ્તુ નસીબમાં જ લખાયેલી હોય તો પછી કોઈપણ સ્વપ્ન પૂરું કરવા માટે મહેનત કરવાનો અર્થ જ શો, અને જો બધું આપણા હાથની જ વાત હોય તો પછી આપણે શા માટે જીવનમાં લાચાર અને અનપેક્ષિત સંજોગોમાંથી પસાર થતા રહેતા હોઈએ છીએ?

થોડા દિવસો પહેલા જ આશ્રમમાં જે વાર્ષિક ઉજવણી ચાલે છે તેમાં, મેં દેવીના મહિમાનું વર્ણન કરતા પંડિત પાસે એક સુંદર વાર્તા સાંભળી.

૪૫૦ વર્ષથી વધારે સમય પહેલા, ભારતમાં એક મલૂક દાસ નામનો ખેડૂત રહેતો હતો. નાનપણમાં તેણે પોતાના પિતા અને દાદાને ખેતરમાં કડી મહેનત કરતા જોયા હતા, અને પોતાને ખબર હતી ત્યાં સુધી આકરી મહેનત થકી જ તે પોતાની તેમજ પોતાના કુટુંબની જરૂરિયાતોને પૂરી કરી શકે તેમ હતો. એક દિવસે, એક સંત ભ્રમણ કરતા કરતા તેના ગામમાં પ્રવચન કરવા માટે આવે છે અને મલૂક તેમાં પહોંચી જાય છે.

“જે ઈશ્વરની ઈચ્છાને સમર્પિત થઇ જાય છે,” સંતે ઉપદેશ આપતા કહ્યું, “અને, દરેક કર્મ હૃદયમાં ભગવાનને રાખીને કરે છે તેને ક્યારેય ભૂખ્યા સુવાનો વારો આવતો નથી. ભગવાન, આવી વ્યક્તિનું હંમેશાં ધ્યાન રાખતા હોય છે.”
“પુરા સન્માન સાથે, મહારાજ,” મલૂકે વચ્ચે બોલતા કહ્યું, “ભગવાન દાતા જરૂર હશે પરંતુ હું હજી પણ મારા જીવનનો કાબુ મારા હાથમાં રાખું છું અને મારા કર્મો વડે જ મારી કમાણી કરું છું.”
“હશે કદાચ. અંતે તો જો કે, હરિ-ઈચ્છા જ બળવાન હોય છે.”
“મને નથી લાગતું કે જો હું કામ કરવાનું બંધ કરી દઉં તો ભગવાન મારા ખોળામાં રોટલો ફેંકે.”
“ભગવાનની લીલા ખુબ રહસ્યમય હોય છે,” સંતે સ્મિત સાથે જવાબ આપતા કહ્યું. “અને, તને કહી દઉં, કે જો એની ઈચ્છા તને ખવડાવવાની હશે તો, તો તને જરૂરથી ભોજન મળી રહેશે.”

મલૂક તો તીવ્રતાથી અસહમત થવા લાગ્યો અને દલીલો ચાલતી જ રહી, અંતે તેઓ એક સ્પર્ધા માટે સહમત થયા. એવું નક્કી કરવામાં આવ્યું કે જો ભગવાન સાચો હોય તો આવતાં ૨૪ કલાકમાં તે મલૂક ગમે તે કેમ ન કરે, તે તેને ભોજન પૂરું પાડશે જ.

“શું તમે એમ કહી રહ્યા છો કે હું જો ગમે ત્યાં કયાંક જઈને સંતાઈ જાવ અને કશું જ ન કરું, તો પણ ભગવાન મને ખાવાનું પૂરું પાડશે?
“હા.”
“સારું ત્યારે, જો ભગવાન મને કાલ સુર્યાસ્ત પહેલા મને ભોજન પૂરું પાડશે તો, હું વિશ્વાસ કરતો થઇ જઈશ, અને તમે જે કહેશો તે બધું જ સ્વીકારીશ. પણ, જો ભગવાન નિષ્ફળ થાય, તો તમારે તમારો સંન્યાસ ત્યાગીને મારી સાથે ખેતરમાં કામ કરવું પડશે.”
“તો પછી ભલે તેમ થતું,” સંતે ઉભા થતા કહ્યું. “તે જરૂર તને ભોજન પૂરું પડશે. મને શ્રદ્ધા છે.”
“હું કોઈ દુરના સ્થળે જતો રહું છું!”
“તું ગમે ત્યાં કેમ ન સંતાઈ જાય, મલૂક. ઈશ્વર તો સર્વવ્યાપી છે અને તે તને જરૂર ખવડાવશે.”

મલૂક દાસ તો નદીની પાર, જંગલમાં જતો રહ્યો અને એક મોટા વૃક્ષની ડાળી પર જઈને બેસી ગયો. અહિયાં તો કોઈ નહિ આવે. કોઈને ખબર પણ નહિ પડે કે હું અહી બેઠો છું. પેલા સંત ચોક્કસ હારી જવાના છે. હું જોઇશ કે ભગવાન મને કેવી રીતે ખવડાવે છે. વૃક્ષ પર બેઠા-બેઠા તે ધીરજપૂર્વક રાહ જોઈ રહ્યો હોય છે. થોડા કલાકો પછી, મોડી બપોરે, મલૂકને કોઈ અવાજ સંભળાયો. કોઈ થાકેલા વટેમાર્ગુઓ ત્યાંથી પસાર થઇ રહ્યાં હતા, અને ત્યાં આ મોટું વૃક્ષ જોઈને તેઓ ત્યાં થાક ખાવા રોકાયા. તેઓએ તો ઝાડની નીચે એક ચાદર પાથરી અને પોતાની વસ્તુઓ ત્યાં મૂકી. તેઓએ થોડો આરામ કરીને ત્યાં ભોજન લેવાનું નક્કી કર્યું.

પોતાની ભોજનથી ભરેલી થેલીઓને વૃક્ષની ડાળીઓ પર ટાંગીને તેઓ બાજુની નદીમાં સ્નાન કરવા ગયા. પોતાની જગ્યાએથી થોડીક જ નીચેની ડાળીઓ પર ટાંગેલી ભોજનથી ભરેલી થેલીઓ જોઈને મલૂક તો દંગ જ રહી ગયો. “આ કઈ ભગવાન નથી કરી રહ્યા, ફક્ત એક યોગાનુયોગ છે,” તેને સ્વગત કહ્યું. “પેલા લોકો હમણાં જ પાછા આવશે અને આ થેલીઓ લઇ લેશે.” અને ખરેખર પેલા લોકો વૃક્ષ તરફ પાછા પણ આવી રહ્યાં હતા કે તેમને સિંહની એક ડરામણી અને મોટી ગર્જના સાંભળી. પોતાનો જીવ બચાવતા, તેઓ નદી તરફ પાછા દોડ્યા અને જંગલની બહાર દોડી ગયા. મલૂક એકલો પેલા ભોજનથી ભરેલી થેલીઓ સાથે ત્યાં જંગલમાં રહી ગયો. છતાં હજુ પણ ભગવાનનો આ મદદ માટે લંબાયેલો હાથ સ્વીકારવા માટે અચકાતો હોય તેમ તેને આ થેલીઓને નીચે ઉતારીને ભોજન લેવાની ના પાડી. મારે જો ન ખાવું હોય તો કોઈ મને મારી મરજી વિરુદ્ધ ખવડાવી શકે નહિ.

આકાશમાં મોટો સુરજ હવે નારંગી રંગનો થઇ ગયો હતો, સાંજ પડવા લાગી હતી, સંધ્યા થઇ અને તરત જ અંધારું પણ થઇ ગયું. મલૂક હવે ખુબ જ ભૂખ્યો થયો હતો પણ પોતાની જીદ પર અડિગ હતો. પંખીઓ તેમના માળામાં પાછા ફર્યા હતા, નિશાચર પક્ષીઓ આમથી તેમ ઉડી રહ્યાં હતા અને ત્યારે જ મલૂકને પોતાની તરફ દોડી આવતાં ઘોડાઓનો અવાજ આવ્યો. તે એક લુટારાઓનું ટોળું હતું.

“આ જુઓ, સરદાર,” એક ઘોડેસવારે નીચી ટાંગેલી થેલીઓ તરફ આંગળી ચીંધતા પોતાના સરદારને કહ્યું, “લાગે છે કે કોઈ પોતાની થેલીઓ અહી ભૂલી ગયું છે.” પોતે ઘોડા ઉપર બેઠો હતો પરિણામે આ થેલીઓ તેના માટે ફક્ત એક હાથ છેટી હતી. તે થેલીઓ નીચે લાવ્યો અને જોયું કે નીચે એક ચાદર પણ પાથરેલી હતી અને તેના ઉપર કપડાની અને અન્ય વસ્તુઓથી થેલીઓ પણ હતી. તેઓએ અનુમાન લગાવ્યું કે કોઈ મુસાફરો અહી આવ્યા હશે પણ કોઈ જંગલી જાનવરથી બચવા માટે ભાગી ગયા હશે, કાં તો પછી જંગલી પ્રાણીનો અવાજ સાંભળીને ભાગી ગયા હશે.

“ચાલો આપણને ખાવામાં કામ લાગશે!” ચાર માણસોએ પોતાના ઘોડા બાજુના ઝાડ સાથે બાંધ્યા અને ભોજનની થેલીઓ ખોલી.

“ઉભા રહો!” સરદારે ચેતવણી આપતાં કહ્યું. “આ આપણને પકડવાની કોઈ રમત પણ હોઈ શકે છે. આ ભોજનમાં ઝેર પણ ભેળવેલું હોઈ શકે છે. આપણે ગઈકાલે જ જે મોટી ચોરી કરી છે તેટલા માટે રાજાના માણસો આપણને શોધી પણ રહ્યાં હોય. જે રીતે આ ચાદર પાથરેલી છે અને તાજું ભોજન રાખેલું છે તે જોતા નજીકમાં જ કોઈ હોવું જોઈએ.”

આજુબાજુના વિસ્તારની તપાસ કરવા માટે તેમને મશાલ સળગાવી અને ત્યાં જ તેમણે તે જ વૃક્ષ ઉપર બેઠેલા મલૂક દાસને જોયો. તેની તરફ પોતાના ભાલા તાકીને તેને નીચે ઉતરવા માટે મજબુર કર્યો. જયારે મલુકે આ ભોજન પોતાનું હોવાનું નહિ સ્વીકારતા અને પોતે અહી આ ભોજન મૂકીને ચાલી ગયેલા લોકો વિશે કશું જ જાણતો નહિ હોવાનું કહેતા, સરદાર ખુબ જ ક્રોધે ભરાઈ ગયો.

“આ ભોજન ખા!” તેણે હુકુમ કર્યો.
“હું ન ખાઈ શકું, અને હું નહિ ખાઉં,” મલુકે વિરોધ કરતાં કહ્યું.
“તે પોતે જ રાજાનો એક માણસ હોવો જોઈએ,” સરદારે તારણ કાઢતા કહ્યું. “બરાબરનો મારો તેને. અને જો તેમ છતાં પણ ખાવાની ના પાડે, તો મારી નાંખો.”

મલૂકની ઈચ્છા વિરુદ્ધ, પેલા લુટારાઓએ તેને ભોજનના મોટા મોટા કોળિયા ગળાવ્યા. તે હજી પણ જીવતો છે તે જોઈને, ડાકુઓને લાગ્યું કે આ ભોજનમાં કોઈ ઝેર ભેળવેલું નથી, માટે બાકીનું ભોજન ડાકુઓએ પૂરું કર્યું, અને મલૂકને ત્યાં જ પડતો મૂકીને તેઓ તેમના રસ્તે ચાલી ગયા.

પ્રાર્થના, શ્રદ્ધા અને કૃતજ્ઞતા મલૂકના હૃદયમાંથી સ્ફૂરી ગયા અને તે બોલી ઉઠ્યો”

हरि समान दाता कोउ नाहीं। सदा बिराजैं संतनमाहीं ॥१॥ 
नाम बिसंभर बिस्व जिआवैं। साँझ बिहान रिजिक पहुँचावैं ॥२॥ 

હરિ સમાન કોઈ દાતા નથી. તે હંમેશાં હૃદયમાં બિરાજમાન છે. 
સમગ્ર સર્જન તે સર્વવ્યાપી અને હાજરાહજૂર ઈશ્વરની કૃપાથી ચાલી રહ્યું છે. 
અને દરેક જીવના ભોજનનું તે જ ધ્યાન રાખી રહ્યો છે.

હું જાણું છું કે તમારામાંથી અમુક લોકો એવું વિચારતા હશે કે જો ભગવાન ધ્યાન રાખી રહ્યાં હોય, તો શા માટે દુનિયામાં ઘણી બધી જગ્યાએ લાચાર બાળકો ભૂખથી પીડાઈને મૃત્યુ પામી રહ્યાં છે? સત્ય તો એ છે કે મેં આ વાર્તા અહી એટલા માટે નથી ટાંકી કે જેથી કરીને ઈશ્વરની કૃપા કે તેના અસ્તિત્વની ખાતરી આપી શકાય (એ તો ફક્ત અનુભવી શકાય, પુરવાર ન કરી શકાય). હું નસીબને કોઈ અલૌકિક શક્તિશાળી હાથ વડે પણ નથી સરખાવી રહ્યો. અહી આ વાર્તા મેં બિલકુલ અલગ કારણથી ટાંકી છે: પ્રારબ્ધ વિરુદ્ધ ઈચ્છા-સ્વાતંત્ર્ય ઉપર થોડો પ્રકાશ પાથરવા માટે.

મારા મત પ્રમાણે, પ્રારબ્ધ અને ઈચ્છા-સ્વાતંત્ર્યનો સવાલ એક ફિલસુફીક પ્રશ્ન છે અને તેની આપણા વાસ્તવિક જીવન સાથે બહુ લેવાદેવા નથી. આમ જુઓ તો આ સવાલનો કોઈ અર્થ જ નથી. આપણને ફક્ત અમુક શબ્દો ગુંથી વાક્ય બનાવતાં અને તેના અંતે એક પ્રશ્નાર્થચિન્હ લગાડતા આવડી જાય તેનો અર્થ એ નથી કે આપણે કોઈ બહુ ઉચિત સવાલ ઉભો કરી દીધો છે. એક વાત તો એ કે પ્રારબ્ધ કે ઈચ્છા-સ્વાતંત્ર્ય બેમાંથી એકેય ને સાચા કે ખોટા સાબિત ન કરી શકીએ. જયારે આપણે કોઈ એકને અંતિમ સત્ય તરીકે સ્વીકારી લઈએ, ત્યારે આપણને અનેક વિરોધાભાસી પુરાવાઓ પણ મળતાં રહેતાં હોય છે.

પ્રારબ્ધને લઈને આપણે એવું માની લઈએ છીએ કે અમુક વસ્તુ જે ઘટવાની હશે તે ગમે તેમ કરીને પણ ઘટવાની જ. અને ઈચ્છા-સ્વાતંત્ર્યની પરિકલ્પના કઈક એવી છે કે આપણું જીવન આપણી મરજી મુજબનું હોઈ શકે છે, અને આપણે આપણી સ્વતંત્ર પસંદગીઓ તેના ઉપર કર્મ કે પ્રારબ્ધની કોઇપણ જાતની અસર પાડ્યા વગર કરી શકવા માટે સક્ષમ છીએ. સત્ય જો કે આ બેની વચ્ચે ક્યાંક રહેલું છે.

કોઇપણ કીમતે, જો કે મને તો જીવન પ્રત્યે એક જુદા જ દ્રષ્ટિકોણથી જોવાનું ગમે છે. મારી દુનિયામાં, મારા મત પ્રમાણે, જીવનમાં કઈ વસ્તુ પ્રારબ્ધને આધીન કે તેનાંથી સ્વતંત્ર છે તેનું મહત્વ નથી (તે તો આપણે ક્યારેય સંપૂર્ણ ખાતરી સાથે ચોક્કસ કરી શકીએ જ નહિ). મહત્વનું તો એ છે કે આપણા જીવનમાં કઈ બાબતો ઉપર આપણો કાબુ ચાલતો હોય છે અને કઈ બાબતો આપણા કાબુ બહારની છે. એક વખત આપણે જે કોઈપણ કર્મ કરીએ, ત્યારે આપણને એ ક્યારેય નથી ખબર હોતી કે તે આપણને બીજી કઈ તરફ લઇ જશે. અને આપણને આ ખબર નહિ હોવાની બાબત કદાચ સારી પણ હોઈ શકે કે ખરાબ પણ. આપણે આપણા ઈતિહાસમાં બહુ દુર પણ જવાની જરૂર નથી. છેલ્લાં ૨૦૦ વર્ષોમાં થયેલી કેટલીક મોટી વૈજ્ઞાનિક શોધો વિશે જ વિચાર કરો. એમાં કોઈ શંકા નથી કે વિદ્વાન વૈજ્ઞાનિકોએ અને સંશોધકોએ ઘણી શોધખોળો અકસ્માતે કરી હતી, વાસ્તવમાં જો કે તેઓ કશાકની ઉપર કામ કરવામાં ખુબ જ તલ્લીન થઇને ડૂબી ગયા હતા, અને ત્યારે તેઓને કોઈ અનપેક્ષિત પરિણામનો સંયોગ થઇ ગયો. અને તે જ મુખ્ય શબ્દ છે: સંયોગ.

જીવનમાં કેટલીક બાબતો આપણા આયોજન, કૌશલ્ય અને મહેનતથી મળતી હોય છે જયારે કેટલીક બાબતો ફક્ત એક સંયોગથી. તમે એક ખુબ જ પ્રેમાળ સંબંધથી બંધાયેલા હોવ અને તેમ છતાં પણ તમારા સાથી કોઈ બીજાના પ્રેમમાં પડી જાય તેવું બની શકે. અને તો પણ સંયોગ કઈ એક માળખાની બહાર નથી ઘટી જતો હોતો. દાખલા તરીકે, તમે લોટરીની ટીકીટ લીધા વગર કઈ તેને જીતી ન શકો. સંયોગમાં એ સમજણ હોય છે કે એવી ઘણી બાબતો હોય છે કે જે સંપૂર્ણપણે મારા કાબુની બહાર હોય છે. વિષમતાઓમાં સુધારો કરવા માટે હું ફક્ત કોશિશ કરી શકું. અને બસ તેમાં એટલું જ થાય: કોશિશ.

જે ક્ષણે હું કોઈ પણ સાહસમાં મને મળતી સફળતાનો આધાર મને તેમાં શું પ્રાપ્તિ થાય છે તેના ઉપર નહિ પરંતુ તેમાં મેં કરેલા મારા પ્રયત્નો ઉપર મુકતો થઈશ, ત્યારે હું કુદરતી રીતે જ એક શાંતિનો અનુભવ કરીશ. આપણું વિશ્વ, જો કે, પરિણામો, સિદ્ધિઓ અને પ્રાપ્તિઓ ઉપર ચાલતું રહેલું છે. તમે વિશ્વાસ કરો કે ન કરો, દાખલા તરીકે, તમે તમારા વિષયની પરીક્ષામાં કેટલા માર્ક્સ મેળવો છો તે ક્યારેય તમારા જવાબો કેટલા સારા છે તેના ઉપર સંપૂર્ણપણે આધારિત નથી હોતું. પેપર તપાસનાર તમારી પહેલા કેટલાં પેપર્સ તપાસી ચુક્યા છે, તેમનો મૂડ કેવો છે, તમારા અક્ષર કેટલા સારા છે અને એવા ઘણાં પરિબળો તમને કેટલા માર્ક્સ મળશે તેમાં ભાગ ભજવતા હોય છે. સંયોગ, પ્રારબ્ધ, નસીબ, કર્મ? વારુ, તમે તમારો સંયોગ ફક્ત તમે જે કરી શકતા હોવ તે સારી રીતે કરીને ફક્ત સુધારી શકો.

જે કર્મ કરી લીધું હોય તેના પરિણામ માટે ચિંતા કરવાને બદલે, કે પછી આપણી નિષ્ફળતા માટે નસીબને કે બીજા કશાને પણ દોષ દેવાને બદલે, કે જીવનમાં દરેક બાબતને ખોટી રીતે કાબુ કરવાની કોશિશ કરવાને બદલે, તમે તમારાથી જે ઉત્તમ થઇ શકે તેમ હોય તે જ કરતા રહો તે અનેકગણું વ્યાજબી અને ફાયદાકારક છે. તમે તમારી જાતને જયારે અરીસામાં જુઓ, ત્યારે તમારો એક હાથ તમારા હૃદય ઉપર મુકો અને કહો, “મારાથી જે કઈ પણ સર્વોત્તમ થઇ શકે તે હતું તે મેં કર્યું છે.” અને ફક્ત આટલી વાત જ મહત્વની હોય છે. ફરી વખત હજી વધારે સારું થઇ શકે તેમ હોય તો તેમ કરજો.

એક સ્ત્રી પોતાના પતિ માટે એક નવી ગાડી ખરીદે છે અને એક ડ્રાઈવરને કામ પર રાખે છે. પ્રથમ દિવસના અંતે, પતિ પોતાની પત્નીને ફરિયાદ કરતા કહે છે.

“આ ડ્રાઈવરને કાઢી મુક! આજે દિવસમાં એણે મને ત્રણ વખત લગભગ મારી જ નાંખ્યો હોત!.”

“આટલા ઉતાવળા ન થાવ, હની,” પત્નીએ શાંતિથી જવાબ આપતા કહ્યું. “તેને બીજો એક મોકો આપો!”

જો તમારે જીવનને ઈચ્છા-સ્વાતંત્ર્ય અને પ્રારબ્ધનાં માળખામાં મૂકીને જ મુલ્યાંકન કરવું હોય તો, આ રહ્યું તે: તમે જેટલી બાબતોને કાબુ કરી શકો તે થયું તમારું ઈચ્છા-સ્વાતંત્ર્ય અને જે બાબતો ઉપર તમે કાબુ ન કરી શકો તે થયું તમારું પ્રારબ્ધ. આપણા જીવનમાં બને બાબતો રહેલી હોય છે. કોઈએ મલૂક દાસને હોડમાં ઉતરવાનું કે જંગલમાં ભાગી જવાનું કહ્યું નહોતું. તેણે જો તે એક કર્મ ન કર્યું હોત તો પરિણામે બાકીનું જે કઈ પણ ઘટ્યું તે ટાળી શકાયું હોત. પણ જો પછી તે ઘરે બેસી રહ્યો હોત, તો બીજું કશુંક પણ થયું જ હોત. કોઈપણ રીતે, તેમાં કશું અનુમાન કરી શકાય તેમ છે જ નહિ. મહત્વની બાબત એ છે કે આપણે જે કઈ પણ કરવાનું નક્કી કરીએ તેમાં આપણા ૧૦૦% આપીએ. જયારે પ્રારબ્ધની વાત આવે, ત્યારે હું તમને એક વાત કહી દઉં જો કે: જો તમારી પાસે આ દુનિયાને કશું આપી શકાય તેમ હોય, કોઈ કૌશલ્ય, કલા, સામર્થ્ય વિગેરે, તો પછી કુદરત તમારી પાસે કામ કરાવશે જ. આપણામાંના પ્રત્યેકજણ કુદરતી રીતે જ પોતાનું સંપૂર્ણ સામર્થ્ય બહાર કાઢવા માટેની ફરજ અનુભવતા જ હોય છે.

કશું પણ પ્રાપ્ત કરી શકાય તેમ છે કે નહિ, તે આપણે જ્યાં સુધી પ્રયત્ન ન કરીએ ત્યાં સુધી જાણી શકતાં નથી. અને આપણે કોશિશ તો કરવી જ પડે. અને આપણે એટલું જ કરી શકીએ, અને એ જ બાબત આપણી માનવ પ્રજાતિની અત્યાર સુધીની પ્રગતિનો આધાર બનીને રહેલી છે.

તમે તમારું જીવન બદલી શકો તેમ છો, તમે તમારી જાતના માલિક બની શકો તેમ છો, અને તમે તમારું ભવિષ્ય જાતે લખી શકો તેમ છો – તે ધારણા સાથે જ શરૂઆત કરો. એક વખત તમે નિશ્ચય કરી લો પછી તેને સાકાર કરવા માટે તમારાથી બનતું બધું કરી છૂટો. પછી ભલે ને જે કઈ પણ પરિણામ આવે. આવી રીતે કરેલી મુસાફરીનું એક-એક ડગલું યોગ્ય હોય છે. બીજી કોઈ પણ રીતે શા માટે જીવવું?

શાંતિ.
સ્વામી

મહેરબાની કરીને એ નોંધ લેશો કે હું દિલ્હીમાં ૮ એપ્રિલ (સાંજના ૬:૦૦ થી ૮:૦૦)ના રોજ હોઈશ. તમે આ પ્રવચન અને એક ખાસ પ્રસંગમાં સામેલ થવા માટે આવી શકો છો. વધુ વિગત માટે અહી ક્લિક કરો.

તમારા મિત્રોને મોકલવા માટે અહી ક્લિક કરો: Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Google+0Email to someone